Niemal równo 100 lat temu świat cierpiał z powodu jednej z pierwszych globalnych epidemii – pandemii grypy hiszpanki. Pochłonęła ona być może nawet 100 milionów ofiar na całym świecie. Boleśnie dotknęła także społeczność Pabianic – zbiegła się tu z epidemią tyfusu, chorób wenerycznych, czerwonki i gruźlicy, z którymi walczono od 1916 do 1919 r. Za sprawą chorób i głodu liczba zgonów jeszcze w pierwszych latach powojennych była niemal 3-krotnie wyższa od liczby narodzin.
Działania wojenne i problemy gospodarcze lat 1914-20 nie zachęcały do optymizmu. Mimo tak trudnych warunków życia miasto trwało: rodziły się dzieci, pieczono chleb, budowano nowe domy…

Tak wyglądały Pabianice i pabianiczanie sprzed wieku, tak wyglądały ulice i codzienne życie. To oni, Ci, których uchwycono na fotografiach i całe rzesze tych niewidocznych mieszkańców podnieśli Miasto po trudnych latach Wielkiej Wojny i początków niepodległości.

Dziś te same miejsca są wciąż wypełnione życiem, które trwa mimo aktualnych zagrożeń i przeciwności!

A Miasto wciąż się zmienia…

Towarzystwo Miłośników Dziejów Pabianic serdecznie dziękuje społecznikom zainteresowanym dziejami Miasta za udostępnienie prywatnych zbiorów pocztówek i fotografii archiwalnych, które posłużyły do stworzenia wystawy.

W ekspozycji wykorzystano materiały:

Pawła Ciępki

Marcina Gębarowskiego

Seweryna Grambora

Dariusza Warwasa.

Zdjęcia współczesne: Marcin Gębarowski

Scenariusz wystawy: Sławomira Ruta, Dariusz Warwas

Oprawa graficzna: Michał Beda