Szkoła powszechna nr 2
1913 – 1969
Szkoła nr 2 istniała od początku XX w. W tym miejscu, w prywatnym domu Hillerów w starym budynku przy ul. Tuszyńskiej 492 funkcjonowała od 1913 roku. Wcześniej od momentu powstania w 1904 roku jako Jednoklasowa Miejska Szkoła Początkowa Nr 2 działała najpierw przy Warszawskiej 514, a od 1911 do 1913 przy Warszawskiej 487 w prywatnym domu Eksztajna.
Szkoła posiadała cztery pomieszczenia do nauki na I i II piętrze, na dole mieszkali państwo Hillerowie.
W okresie od 1905 do 1939 roku do szkoły chodziło zawsze ponad 200 dzieci, a w roku szkolnym 38/39 – 326.
Pierwszym kierownikiem był FRANCISZEK UMIŃSKI. Ostatnim kierownikiem szkoły przed wojną był JÓZEF FRANKOWSKI aresztowany w 1939 roku i rozstrzelany przez okupantów.
W czasie wojny od października 1939 do stycznia 1940 roku była tam szkoła dla dzieci polskich, po jej likwidacji odbywały się kursy dla dzieci niemieckich. Szkoła wznowiła swoją działalność już 15 lutego 1945 roku. W latach 50tych przenoszono już dzieci do szkoły nr 8. W tym budynku stworzono ośrodek dla dzieci upośledzonych umysłowo. Ostatecznie zamknięto ją w czerwcu 1969r. W 1971 roku otworzono „Dwójkę” na ul. Tkackiej, a w budynku przy ul. P. Skargi 75 od roku 1981 funkcjonuje przedszkole miejskie nr 15.
Uczennica tak wspomina tę szkołę:
„Kierownikiem szkoły po wojnie był Adamczewski. Wysoki, chudy i tak nogą zarzucał. Uczył matematyki i miał taki zwyczaj odpytywania: Pytał „2×2?” i ręka w dół leciała, zanim była spuszczona to trzeba było odpowiedzieć. Jak się nie zdążyło lub odpowiedziało błędnie to było „Siadaj!”.
Klasy były mieszane, zaraz w 45 roku, w jednej klasie były osoby po 18 lat i po 10 lat, wszystko razem.
Nie było sali gimnastycznej, na podwórku, na środku placu była przybudówka i pralnia, Hillerowie tam mieli pralnię, potem to wszystko zostało wyburzone”.
